Shkruan Avni Halimi /

Konferencat e ndryshme ndërkombëtare, Konferenca e Londrës (1913), e Versajës (1918), Konferenca e Paqes në Paris (1945) dhe instalimi i sistemit komunist deri në zhdukjen e tij (1990) realizuan orekse dhe synime okupuese të shumë popujve që i rrethonin shqiptarët dhe shtetin e tyre amë. Për pasojë, Shqipëria u copëtua dhe u aneksua nga shtetet fqinje të sapodala nga Lufta e Dytë Botërore, ndërsa shqiptarët e atyre viseve etnike mbetën qytetarë të rendit të dytë, variant ky i butë i fjalës “robër”.
Zhvillimet historike të kësaj periudhe flasin për qasje dhe politika shoviniste autonome të popujve që i kishin vënë detyrë vetes asimilimin dhe asgjësimin e shqiptarëve të ngelur jasht shtetit amë, jasht Shqipërisë me kufijtë e sotshëm administrativ. Por, pa dyshim, këto zhvillime historike flasin edhe për një përpjekje mbinjerëzore, për një këmbëgulje deri në vetëflijim, për gjetje mënyrash, mjetesh e metodash të shqiptarëve për mbrojtjen e identitetit kulturor, sidomos përmes ruajtjes së thesarit të larmishëm popullor si trashëgimi kulturore mbarëshqiptare. Këto përpjekje, kundërshtimet e ashpra ndaj politikave serbo-turke për shpërnguljen e shqiptarëve për në Turqi, nën pretekstin se të gjithë “turqët” e Jugosllavisë së atëhershme duhej të shpërnguleshin në shtetin e tyre (pra, mohohej në mënyrë kategorike ekzistimi i qenies shqiptare); rezistenca luftarake e shqiptarëve karshi politikave sllave që mëtonin degradimin dhe asimilimin kulturor të shqiptarëve, nga politikat shovene sllave përkthehej si “inat arrnauti”, sintagmë kjo e huazuar nga pushtuesit osmanë, të cilët, për ta shtuar moralin te luftëtarët e tyre shqiptarët i quanin si inatçorë, si kryeneçë. Pra, jo si luftëtarë por si kokëfortë! Ndërsa tërë historia kombëtare e shqiptarëve është me luftëra të tyre për mbijetesë dhe për ruajtjen e qenies kombëtare me të gjitha trashëgimitë e veta materiale e shpiërteore.
Për shqiptarët e ngelur në viset e tjera etnike një kthesë e madhe historike do të jetë themelimi i Universitetit të Kosovës (1968), i cili, vit pas viti, dekadë pas dekade, do të shndërrohet në një bastion të pathyeshëm të nacionalizmit dhe kulturalizmit shqiptar. Do të formohet një shtresë e fuqishme elitare e cila do të bëhet garanci e pathyeshmërisë kombëtare. Sado që pushteti i atëhershëm jugosllav mundohej që kulturën shqiptare, intelektualët shqiptarë, t’i mbante me serume me afate të skaduara, megjithatë efektet ishin të kundërta. Intelektualët shqiptarë reflektonin mendime properëndimore, shumë syresh vinin me përgatitje e me bagazh intelektual të akumuluar nëpër qendra universitare botërore, konsumimi i artit dhe i krijimtarisë kulturore perëndimore, përqafimi i rrymave muzikore perëndimore nga të rinjtë shqiptarë, si dhe shumë argumente të tjerë i rrëzonin përdhe të gjitha argumentet sllave për luftën e tyre kundër shqiptarëve si luftë kundër elementeve radikalë islamik. Harmonia e përkyer ndërfetare si dhe përputhja e plotë me konceptet, me idetë dhe me vlerat e përgjithshme perëndimore ndikuan që kjo strategji sllave asnjëherë të mos gjejë aleatë tek perëndimorët. Këtë më së miri e dëshmon unifikimi i qëndrimit perëndimor në luftë kundër Serbisë e për çlirim të Kosovës.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

You May Also Like

Ku jeni “komandanta” të 2001-shit, pse po heshtni për komandant Sokolin!

Nuzemedin Imeri / Vëllezër e Motra, Të dashur bashkëkombës, të flasësh për…

“Grupi i Kumanovës” ri-dënohet me aminin e Ali Ahmetit

“Rasti i Kumanovës” në fakt është varri moral i BDI-së dhe oqeani…

Mbi origjinën ilire të gjuhës shqipe

Kumtesa e mbajtur në vitin 1982 në Beograd nga dr. Idriz Ajeti,…

Shqiptari Fetah Efendiu sipas dokumenteve të UDB-ës jugosllave

Pas vdekjes së Ataullah Hoxhës (dhjetor të vitit 1946), për udhëheqës të…

Xhaferi: Nesër në xhami do vinë politikanët kriminelë, dhe hoxhallarët që heshtin para të keqes

Arianit Xhaferi Mendojeni pak o njerëz të mirë, Nesër do vinë në…