Midis nesh

Edhe shkrimtarët duhet të konsiderohen si ndërgjegje e kombit, sepse ata në një mënyrë, përmes veprave të tyre, ofrojnë ushqim shpirtëror, që është gjithnjë në funksion të artit dhe të vërtetës. Mbase, ata më të shquarit janë krenari e kombit dhe jetësohen në panteonin e të paharruarve.
Të jesh ose të pretendosh të bëhesh fytyrë publike, do të thotë të jesh i ndërgjegjshëm dhe me vetëdije të lartë kombëtare. Megjithatë, janë disa të ashtuquajtur shkrimtarë që rrëshqasin në qëllimin e tyre dhe bëhen model i keq, ndonëse shpesh dinë të flasin për tema patriotike, humane, drejtësie e kështu me radhë, duke u munduar që si e si të jenë prezent edhe më mediat e ndryshme, thjeshtë për ta mbajtur në nivel konstant famën, për të cilën mendojnë se e kanë.
Në këto depërtime të tyre, ata kanë edhe promovimin e veprës, edhe atje ku realisht nuk i njeh askush dhe ku vepra e tyre nuk ka arritur të depërtojë. Dhe ja absurdi, së pari depërton autori anonim dhe pastaj (shpesh me vonesë të madhe) vepra, në vend se të ndodhë e kundërta, që vepra t’ia heq autorit vellon e anonimit.
Në fakt, në këto misione të dyshimta, rolin kryesor e kanë abuzuesit e ndërmjetësuesit e qejfeve. Duke u nisur nga ky motiv i vetëm, apriori është i garantuar dështimi i asaj që planifikohet. Janë disa “shkrimtarë” e “kritikë”, të cilët nëpër promovime veprash nuk ngurrojnë fare të dalin dhe para nja 10-15 miqve të flasin gjithçka, por jo edhe për librin. I kanë mësuar përmendësh disa fraza, të cilat gjithnjë i përdorin për të thënë fjalë miradije për veprën e autorin, të cilin apo të cilën e ngritin në kupë të qiellit.
Kurrë, ama bash kurrë, në asnjë provim të veprave shqiptare nuk është dëgjuar së paku ndonjë kritikë e vockël në kontekst qoftë edhe pozitiv. Çdo vepër e promovuar, ta merr mendje, se i plotëson kushtet për ta marrë çmimin libri më i mirë në hapësirat shqiptare.
Po cili është qëllimi përfundimtar i promovimit të librave nga ana e abuzuesve dhe ndërmjetësuesve të qejfeve? Është një qëllim irritues, që duket qartë se nuk e bren ndërgjegjen e atyre “shkrimtarëve” e “kritikëve”, të cilët, fatkeqësisht, vetë i zbulojnë këmbët.
Në fakt është e drejtë e tyre të bëjnë çfarë të duan dhe si të duan, por u apelojmë që drekat e tyre të ngjeshura me mish e pije mos t’i fotografojnë dhe mos t’i postojnë në profilet e tyre në rrjetet sociale. Sepse, bie fjala, në Kosovë ka shumë familje që akoma vuajnë për kafshatën e gojës. Sepse, nëse thamë se edhe shkrimtarët duhet të konsiderohen si ndërgjegje e kombit, atëherë vërtet duhet të jenë të ndërgjegjshëm dhe pas promovime publike, së paku drekat e darkat e tyre të ngjeshura me mish, pije e ushqime tjera, t’i mbajnë vetëm për vete dhe jo t’ua tregojnë edhe atyre (me anë të fotove) që irritohen deri në zhgënjim nga të pandërgjegjshmit e kombit, që tentojnë të shiten ndryshe, por që nuk vlejnë as për 5 lekë….
/HEJZA/

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

You May Also Like

ÇDO KOHË I KA ARTISTËT E VETË

HEJZA me Zake Prelvukajn, piktore Zake Prelvukaj është piktore dhe ligjëruese në…

Hyzmeqarët me pena

Midis nesh Faik Konica në një shkrim të tij të vitit 1923…

PIKËLLIMI PËR HËNËN MBI ÇAMËRI

Shkelzen Halimi për ta qetësuar dhimbjensërish më vjen ajome hijen që lëvizprapa…

KRITIKËT QELEPIRXHINJË

Kritika është veprimtari më jetike për një shoqëri që është në mënyrë…

“Fotografi maqedonas, Osman Demiri”

Midis nesh Disa nga mediumet (sidomos ato elektronike) në Shqipëri vazhdojnë të…