Midis nesh

Qasja e mbrapsht, secili për vete, përfshi edhe ata që janë në krye të institucioneve kulturore, ka bërë që lehtësisht t’i harrojmë artistët tanë, të cilët, fatkeqësisht, nuk jetojnë më. Sot për ta nuk kujdeset askush, pos ndonjë anëtari të familjeve të tyre që, përmes rrjeteve sociale, na e bëjnë me dije ditën e lindjes apo të vdekjes.
Dikur, bie fjala, stafi drejtues i botimeve të “Rilindjes” dhe ai i botimeve të “Flakës”, herë pas herë botonin përzgjedhje të autorëve të vdekur, me çka sado pak kontribuonin që ata autorë të mos i mbulojë harresa.
Por sot, si qëndron puna? Çfarë bëjnë fakultetet e katedrat e letërsisë dhe gjuhës shqiptare? Përse këto institucione nuk i përkujtoni shkrimtarët që kanë lënë gjurmë të pashlyera në letërsinë tonë?Përse shtëpitë e sotme botuese nuk angazhohen që të botojnë brenda vitit së paku një autor që ka ndërruar jetë. Ose çfarë bëjnë teatrot tona? Perse as ato nuk i përkujtojnë me ndonjë monografi aktorët që nuk janë më midis nesh. Ose kush duhet t’i përkujtojë piktorët, këngëtarët, kompozitorët e kështu me radhë që i dhanë shumë artit shqiptar!
Në vend të kësaj, sot, të kapluar nga një “sëmundje” patologjike, secili mundohet ta nxjerrë vetveten në plan të parë, pavarësisht faktit se nuk posedojnë as vlera më elementare artistike. Mbase, edhe kultura është bërë fushë profiti, e cila dominohet nga dukuritë e shëmtuara. Natyrisht, kësaj dukshëm i kanë ndihmuar edhe politikat e mbrapshta shqiptare, të cilat i fusin hundët edhe aty ku nuk e kanë vendin.
Politikat e këtilla kanë dëmtuar deri në palcë sistemin arsimor dhe sot ky sektor, për shkak të politizimit të skajshëm, është buzë greminës. Një arsimim i tillë që prodhon më shumë analfabetë se individë të ditur, është shumë e pritshme që të reflektohet edhe në kulturë.
Gabohet shumë nëse dikush mendon se kultura zhvillohet vetvetiu, përkundrazi ata e bëjnë individët, artistët e vërtetë, të cilët, përmes sakrificave të natyrave të ndryshme, arrijnë në majat më të larta, duke i dhënë kulturës vlera që s’kanë çmim. Ndaj, pikërisht këta artistë, duhet të përkujtohen jo për ta, por thjeshtë për t’ua bërë me dije gjeneratave të reja se nga gjiri i popullit kanë dalë shumë artistë, që i kanë dhënë hov zhvillimi kulturës shqiptare./HEJZA/

Leave a Reply

Your email address will not be published.

You May Also Like

Midis nesh / NJË GJEST FRANCEZ DHE NJË PARADOKS SHQIPTAR

Në numrin e fundit (153), e përjavshmja letrare kulturore “ExLibris”, veç të…

Ernesto Sabato: Nëna ime ka jetuar me nostalgjinë e të parëve, gjithmonë fliste shqip me vëllain e saj…

Nga Luan Rama / Ernesto Sabato, shkrimtari i shquar argjentinas dhe ndër…

Regjisori i kyçur në harrim

Letër nga Shkupi Ahmet Jakupi është regjisor (nga ata regjisorët profesionistë të…

Qebapat dhe industria krijuese

Letër nga Shkupi Dy dekada më parë, bota nisi “ta bluajë” idenë…

Umberto Eco dhe mësimet e jetës së një mjeshtri të jashtëzakonshëm

Të flasësh për të dhe tërësinë e tij është e vështirë, ndoshta…